HomeUncategorized › układ

układ

Ja za to, jako informatyk, jestem wielkim entuzjastą standaryzacji. I nie zgodzę się, że zabija ona kreatywność.
To, co pisze Qba to prawda, ale tylko pozornie. Obniżenie bariery wejścia prowadzi do zwiększenia ilości dzieł. Zwiększenie ilości prowadzi do nieuchronnego spadku średniej jakości, ale nie do spadku jakości najlepszych elementów.
Trudniej je wybrać z tłumu, ale to nie sprawia, że są gorsze. Po dłuższym czasie następuje selekcja i nowym minimum stają się dawne wybitne konstruckcje.
Teraz obserwuję ruch próbujący zatrzymać standaryzację. Np. Apple specjalnie używa dziwacznych śrubokrętów do swoich telefonów, żeby tylko utrudnić niezależnym zakładom naprawczym konkurowanie z autoryzowanymi salonami.

Przyroda nie zna umiaru w unifikacji.
Jednym z najpowszechniej znanych przykładów zjawiska unifikacji totalnej (jeśli to można nazwać unifikacją) w przyrodzie jest kod genetyczny, który we wszystkich organizmach żywych jest zapisywany na DNA.
DNA jest nośnikiem zakodowanych instrukcji rozwoju i funkcjonowania we wszystkich organizmach. Nie istnieją komórki biologiczne w organizmach wielokomórkowych lub organizmy jednokomórkowe, których instrukcje ich wzrostu i funkcjonowania byłyby zapisane w innych cząsteczkach niż DNA.
Wyjątkowymi elementami materii zorganizowanymi do działania (zasadniczo pasożytniczego) są wirusy.
Są wirusy DNA i wirusy RNA. Te pierwsze mają w sobie cząsteczkę DNA, w której są zakodowane instrukcje ich działania. Te drugie mają w sobie cząsteczkę RNA na której zakodowane są tego samego rodzaju instrukcje.
Gdy wirus DNA wtargnie do komórki, najpierw wbudowuje swoją cząsteczkę DNA ze swoimi genami (instrukcjami) w genom komórki, następnie instrukcje zawarte we wbudowanym DNA z wirusa wymuszają na środowisku komórkowym działanie według nich organizując pracę zarażonych komórek w kierunku produkcji nowych wirusów, a przy okazji (po pewnym czasie) zabijając komórkę, która wyprodukowała wiele wirusów.
U wirusów DNA następuje bezpośrednie wbudowanie ich DNA do DNA komórki.
U wirusów RNA najpierw w komórce na cząsteczce wirusowego RNA jest replikowana cząsteczka DNA (replikacja RNA na DNA jest replikacją z punktu widzenia biologii odwrotną – do tyłu, nazywana jest replikacją retro, stąd nazwa – retrowirus) z instrukcjami w niej zawartymi, następnie ta cząsteczka DNA jest wbudowana w genom DNA komórki i dalej funkcjonuje już jako rozkazodawca dla całej komórki.
Wirusy RNA nazywane są retrowirusami. Między innymi retrowirusem jest wirus AIDS, bo ma w sobie cząsteczkę RNA, a nie DNA. Zapis genetyczny (tego co wirus „ma robić”) w wirusie AIDS jest oparty na RNA.
Istnienie wirusów RNA i ich pierwotność jako układów ni to żywych ni to nieżywych, ale potrafiących się powielać, wskazują na to, że u zarania życia na Ziemi (w oceanach) ewolucja układów samoorganizujących się mogła się odbywać na bazie RNA.
Była to tzw. era RNA w rozwoju życia na Ziemi. Ściślej mówiąc była to era ewolucji układów samopowielających się opartych na RNA, ewolucji prowadzącej do wytworzenia się pewnej autonomii, oddzielności od środowiska układu samopowielającego się.
Następnym krokiem ewolucji było przejście w samopowielaniu na DNA. Można założyć, że układy oparte o instrukcje samopowielania zawarte w DNA zdobyły przewagę nad tymi opartymi na RNA i wyparły RNA jako nośnik instrukcji samopowielania. Odtąd instrukcje niesione przez DNA stały się instrukcjami życia. Powstała komórka żyjąca i rozmnażająca się (powielająca się przez podział).
Wirus RNA pozostał jako relikt ery RNA. Jako układ samopowielający się utracił jakąkolwiek autonomiczność, ponieważ bez komórek żywych wirus nie może funkcjonować.
Takie są efekty unifikacji opartej o DNA.
Przyroda pokazała, że unifikacja może być totalna, dająca w efekcie niezwykłą sprawność w samopowielaniu (wytwarzaniu nowych) układów.
I tu właśnie upatruję klucza do sukcesu standaryzacji – wzrost konkurencyjności. Konkurencja pobudza kreatywność bardziej niż standaryzacja ją zabija.
Jednocześnie standaryzacja ma w sobie nieuchronne marnotrwastwo. Taki na przykład system kodowania znaków ASCII, będący podstawą powszechnego obecnie UTF-8, ma w sobie połowę znaków kontrolnych.

Comments are closed.